Het allerbelangrijkste vind ik dat je echt vanuit jezelf werkt met je eigen talenten. Je hoeft geen doktersjas, pak of uniform aan. Je gaat gewoon als jezelf aan de slag, met je eigen ervaringen en de kennis die je in het leven, zowel tijdens werk als in privé hebt opgedaan.

Ik ben altijd een beetje een eigenzinnig persoon geweest en roei soms tegen de stroom in. In mijn werk kan dat opleveren dat ik vast blijf houden waar anderen wellicht al waren gestopt met hulpverlenen of iemand hadden doorverwezen.

Mijn grootste drijfveer is dat ik mij in wil zetten voor kinderen die vaak vanaf de geboorte al met 1-0 achterstaan in het leven. Alle kinderen hebben recht op een veilige opvoeding met voldoende ontwikkelingsmogelijkheden.

Toen ik een studie moest gaan kiezen, wist ik alleen dat ik het leuk vond om met kinderen en jongeren te werken. Gedurende mijn opleiding kwam ik erachter dat de ‘niet-standaard’ situaties, zowel kind-ontwikkeling als thuissituaties, erg boeiend vond.

Ik vertel altijd dat ik de leukste baan ter wereld heb. In mijn werk mag ik namelijk de verbinding aangaan met bijzondere mensen en gezinnen.

Ik werk dagelijks intensief aan mijn eigen ontwikkeling. Je leert kijken naar het hoe en waarom van je eigen handelen in het contact met kinderen en ouders. Dat is een mooi en leerzaam proces.

Een kind een klein stukje helpen uit een onveilige situatie, binnen de mogelijkheden van het gezin. Dat is waarom ik dit werk doe.

Wij als jeugdbeschermers raken betrokken bij gezinnen en kinderen waar vaak al langere tijd iets speelt. Dat kan van alles zijn, maar vaak is het veel, en het kan iedereen overkomen.

Ik werk op woongroepen en logeerhuizen met kinderen en jongeren die een licht verstandelijke beperking hebben. In mijn rol ben ik een soort ouder voor deze groep. Ik help hen bij het begeleiden van activiteiten of taken die ze zelf moeilijk vinden.